บางสิ่งที่ทิ้งไม่ลง และผู้คนที่หล่นหาย
posted on 23 Jan 2009 19:41 by fridaydiary
เป็นวันที่สองแล้ว ที่ฉันกับแม่ช่วยกันรื้อห้องเก็บของ ที่จริงกาลเวลาในห้องนั้น คงไม่ขยับเขยื้อน ถ้าโครงการสร้างบ้านอีกหลัง ไม่ใกล้เวลาเข้ามาทุกที ห้องเก็บของเป็นสิ่งเดียว ที่จะยังคงอยู่ เพียงแต่จะเปลี่ยนสภาพให้ดีขึ้น และคงทำอะไรไม่ได้ ถ้าไม่รื้อมันออกเสียก่อน
ไม่รู้ว่าบ้านคนอื่นเป็นยังไง แต่ของ ในห้องเก็บของบ้านฉัน ช่างหลายหลาก อัศจรรย์ ไม้จิ้มฟัน ยัน วีลแชร์ (รถเข็นสำหรับผู้เดินไม่ได้)
กล่องเก่าเก็บมากมาย เรียกว่า ของตั้งแต่บ้านหลังแรก ที่ล่วงมา สามสิบกว่าปี ยังคงอยู่ ตอนย้ายมาบ้านหลังปัจจุบัน ก็เร่งรีบจนไม่ได้คัดสรร เรียกว่า หยิบทุกอย่างลงกล่อง ใส่ถุง แล้วก็วางนิ่งมาถึงปัจจุบัน
เราแบ่งหมวดหมู่ เป็นของทิ้ง ของบริจาค ของที่จะเก็บต่อ ปริมาณของทิ้งมีเยอะที่สุด นิตยสารมีตั้งแต่ แพรว ยัง 30 บาท พี่เบิร์ด พี่มอส ยังใส หนังสือฮาวทูรุ่นดึกดำบรรพ์ ชีทสมัยมหาวิทยาลัย ฯลฯ ของบริจาค มีทั้งให้วัดสวนแก้ว อีกส่วนคงส่งมอบให้บ้านพิพิธภัณฑ์ คงได้คุณค่า กว่าเก็บเอาไว้เอง
เอาเข้าจริง ๆ ของที่จะเก็บไว้มีน้อยที่สุด และดูแล้วไม่ได้มีราคา เท่ากับค่าทางจิตใจ เราต่างคนต่างเลือก แม่ กับฉัน
นำมาวางไว้รวม ๆ กัน ก่อนจะจัดใส่กล่อง รอเวลาย้ายมาไว้ในบ้านชั่วคราว ไม่มีใครอยากหอบของที่เต็มไปด้วยฝุ่น กลับมาบ้านทันที ยกเว้นกล่อง กล่องนึง ที่ฉันหอบกลับเข้าบ้านมาด้วย เมื่อบ่ายนี้
กล่องไปรษณีย์ไซส์ใหญ่สุด ถูกปัดฝุ่น เช็ดเบา ๆ ข้างในบรรจุกล่องไปรษณีย์ไซส์เล็ก อีกหลายใบ และข้างในกล่องเหล่านี้ คือ จดหมายจากเพื่อน ๆ ที่ส่งถึงฉัน ครั้งที่จากไปเรียน ยังมหาวิทยาลัยแดนไกล ที่เดี๋ยวนี้ ยิ่งไกลกว่าเดิม
จดหมายถูกแบ่งตามชั้นปี ที่เรียน ปีแรก ๆ เขียนเยอะก็หลายกล่อง ปีหลัง ๆ ความห่างไกล ค่อยเคยชิน จดหมายก็น้อยลงตามไป
หอบกล่องกลับมา ตั้งใจว่า จะนั่งเลือกฉบับไหนเก็บ ฉบับไหนตัดใจทิ้ง เริ่มเปิดอ่านทีละซอง ๆ เพื่อนสนิทในกลุ่ม 3 คน ส่งจดหมายหาฉันตลอดอยู่แล้ว แต่ได้เจอจดหมายจากเพื่อนคนละกลุ่ม อีกหลายคน บางคนนึกไม่ออกด้วยซ้ำ ว่าฉันเคยเขียนไปหาเค้า หลายฉบับเป็นของเพื่อนสมัยเด็ก ๆ
อ่านไป ยิ้มบ้าง ขำบ้าง งงบ้าง เรื่องราวเก่า ๆ ที่ลืมเลือน ชื่อผู้คนที่นึกไม่ออก โทรศัพท์หาเจ้าของจดหมายคนนึง ถามว่า “แกอยากได้จดหมายที่เขียนหาฉันรึเปล่า” เพราะบางเรื่อง คนเขียนคงจำได้มากกว่าคนอ่าน บอกไปว่า เดี๋ยวจัดเสร็จ จะเอาไปให้
เพื่อนสนิทบางคน เขียนจดหมายด้วยความถี่สูงมาก นอกจากจดหมาย ยังมีอัดเทปส่งให้กันเป็นระยะ โลกสมัยที่การสื่อสารยังไม่ฉับไว โทรศัพท์มือถือเป็นอุปกรณ์ไฮโซ ทำให้เรามีเวลา และคิดถึงกัน ได้เป็นรูปธรรม จนจับต้องความรู้สึกได้ถึงวันนี้
บางข้อความ บอกถึงการรอคอยการตอบกลับ ไปรษณีย์ไทยสมัยนั้น กรุงเทพ ปัตตานี ใช้เวลาเดินทางเกือบอาทิตย์
ความรู้สึกของการเดินไปตึกจดหมาย ที่มหาวิทยาลัย ไปยืนที่ช่องจดหมาย ที่เรียงตามพยัญชนะไทย ช่องอักษร อ อ่าง หยิบจดหมายทั้งปึกมาดู จะมีชื่อตัวเองไหม วันไหนที่มีแต่ อ อ่าง ของคนอื่น ก็เดินหงอย ๆ กลับหอ วันไหนโชคดี จดหมายมาถึงพร้อม ๆ กันหลายฉบับ ก็เริงร่า รีบเปิดซอง เดินไปอ่านไป
รับรู้กันและกันผ่านตัวอักษร สุข ทุกข์ ยินดี คำปลอบใจ แม้ถ้อยคำอาจเดินทางมาช้า แต่ความรู้สึกไม่เคยสายไป
สุดท้าย ฉันก็อ่านจดหมายแบบคร่าว ๆ ได้เพียงกล่องแรก ก่อนจะหยิบกล่องอื่น ๆ มาเปิดดูแล้วก็ปิด เช็ดฝุ่นที่เกาะอีกครั้ง หยิบกองที่แยกไว้ เพราะคิดจะเอาไปให้เจ้าของ รวมไว้เช่นเดิม
สุดท้าย ไม่มีฉบับไหนที่ตัดใจทิ้ง ไม่มีฉบับไหนกลับสู่เจ้าของ ใครหลายคน อาจหล่นหาย เพราะความเติบโต ความห่าง ความต่าง แต่จะยังอยู่เสมอในความทรงจำ ที่เคยคิดถึง
#1 By ไอ้ไทม์ on 2009-01-23 20:06