friday

ที่เมืองซาดาร์ (Zadar) ฝนตกเกือบตลอดเวลาที่ไปเยือน
หลังจากเมื่อวาน เปียกชื้น กับฝนที่ พลิทวิตเซ่
วันนี้เลยไม่กล้าขี้เกียจ พกร่มกันอีก
กางร่มฟังคำบรรยาย จากไกด์ท้องถิ่น โดยมีพี่ไกด์ของเรา คอยแปลอีกที
เมื่อต้องยืนกลางฝน หลายคนเริ่มสมาธิเสีย อยากหลบเข้าร้านกาแฟอุ่น อยากไปช้อปปิ้ง
ส่วนคนรักการถ่ายภาพ ก็แอบเซ็งไปตาม ๆ กัน
ฟ้าครึ้มแบบนี้ ถ่ายยังไงก็ไม่งาม แถมยังต้องกางร่มไป ถือกล้องไป ให้ทุลักทุเล

พี่ไกด์ท้องถิ่น ไม่ปล่อยเราไปง่าย ๆ ยังคงบรรยาย สู้ฝน แถมไม่กางร่ม
ท่าทางพี่เค้ารัก และภูมิใจในประเทศ อย่างมาก
เค้าบอกว่า ยังไม่อยากให้โครเอเชีย เข้ากลุ่มยูโร
เพราะประเทศเพิ่งพ้นสงครามได้ 13 ปี เพิ่งเปิด และเร่งพัฒนา
การเข้ากลุ่มยูโร ใช้เงินยูโร ทำให้ค่าครองชีพสูงขึ้น คนต้องซื้อของราคาแพงขึ้น ฯลฯ
แล้ววัฒนธรรมแม็คโดนัลด์ โคล่า ก็จะหลั่งไหลเข้ามา
คงโดนใจกันหลายคน เลยได้รับเสียงตบมือจากพวกเราไป

เมืองซาดาร์ เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน มากว่า 3000 ปี
เป็นเมืองท่าสำคัญ ของคาบสมุทรขนาดใหญ่ ทะเลอะเดรียติค
ที่มีบทบาทมาตั้งแต่สมัยโรมัน จนถึงปัจจุบัน

มีโบสถ์ ที่มีสถาปัตยกรรมโดดเด่นอย่าง โบสถ์เซนต์โดนัท (Church of St. Donat)
ซึ่งเป็นโบสถ์สำคัญประจำเมือง

โบสถ์อนาเตเซีย (Cathedral of St. Anastasia)  ที่งดงามแบบโรมาเนสก์และโกธิค

ถนนโรมัน (โรมันชอบสร้างถนน) , ฟอรั่ม (Forum) ย่านชุมชนของโรมัน





เวลาฟังบรรยายจบ เค้าจะมีเวลาให้ประมาณ 1 ชั่วโมง สำหรับกิจกรรมตามชอบ
ซึ่งลำบากมาก สำหรับคนชอบอะไรหลากหลายแบบฉัน
ที่อยากทำไปหมด ตั้งแต่ถ่ายภาพ จิบกาแฟ กินขนม ช้อปปิ้ง เข้าร้านหนังสือ นั่งเขียนโปสการ์ด

ได้เข้าร้านหนังสือ ร้านนึง เจ้าของร้านเป็นผู้หญิง ใจดี มีอัธยาศัยมาก
เห็นเราก้ม ๆ เงย ๆ เลือกหนังสือ เลือกโปสการ์ดหน้าร้าน ก็เดินมาเชิญให้เข้าไปข้างใน
คนโครเอเชีย มักจะคิดว่า คนหน้าตาเอเชียที่มา เป็นคนญี่ปุ่น (ซึ่งเยอะมาก)
เป็นเรื่องปกติ ที่เค้าจะทักทาย ขอบคุณ เป็นภาษาญี่ปุ่น
ถ้าแค่เดินผ่าน ก็ต้องปล่อยให้เค้าเข้าใจผิดต่อไป
ถ้าได้พูดคุยกัน ก็มีโอกาสแก้ข่าวบ้าง
ปรากฎว่า เจ้าของร้าน เธอตื่นเต้นมาก เพราะสามีเธอทำงานด้านปิโตรเลี่ยม
เคยมาประเทศไทย และแถบเอเชีย อีกหลายประเทศ
สามีเธอเคยเล่าว่า ประเทศไทยสวย ตัวเธอยังไม่มีโอกาสมา
เลยได้แลกเปลี่ยนภาษา กันเล็กน้อย แบบกางสมุดภาพเด็ก ๆ แล้วชี้
ภาษาไทย เรียกว่า.... ภาษาโครเอเชีย เรียกว่า...
ทีนี้เลยได้อุดหนุนกันไปหลายเล่ม อย่างงี้แหละ พูดจาดี มีชัยไปกว่าครึ่ง





ที่ซาดาร์ ความหวังอันริบหรี่ของฉัน ดับไป
ไม่รู้เพราะตื่นเต้นมากไป หรือมัวแต่ชิล จัดของเอาวันสุดท้ายก่อนมา
ทันทีที่ถึงสนามบินที่เวียนนา ก็พลันระลึกได้ว่า ลืมเอาสายชาร์ทแบตฯ กล้องมา
เป็นอารมณ์ที่ยากบรรยาย เพราะกะว่า จะถ่ายรูปเยอะ ๆ เต็มที่
เมมโมรี่การ์ด ก็ไปซื้อเพิ่ม และพกมาเรียบร้อย
มองไปในคณะที่มา มีคนพกกล้องใหญ่อีก 2 คน
แต่ปรากฎว่า พี่สองคนนั้นเค้าใช้กล้องค่ายเดียวกัน ส่วนฉันต่างค่าย
พี่เค้าให้คำปรึกษา ว่า แถบยุโรปคนใช้ค่ายเดียวกันฉันเยอะ น่าจะหาซื้อได้
ซาดาร์ เป็นเมืองใหญ่พอควร พี่ไกด์ลองพาไปหาดู แต่ก็ไม่มี มีแต่เมมโมรี่การ์ดขาย

ที่จริง ตั้งแต่แรกที่รู้ตัว ก็พยายามทุกทาง ที่จะเซฟแบตเตอรี่ ไว้จนถึงวันสุดท้าย
ได้ย้อนกลับไป อารมณ์สมัยใช้กล้องแมนนวล คือ ถ่ายเสร็จ ไม่มีภาพให้ดู ปิดรีวิวไว้
ได้ตั้งใจมอง ตั้งใจดู ตั้งใจคิด ก่อนจะเล็งมุม แล้วค่อยเลื่อนปุ่มเปิด
เส้นดิ่ง เส้นนอน สิ่งรกสายตา สิ่งที่ไม่ต้องการ กวาดตามองให้ทั่ว
ไม่มีกดเผื่อฟลุก หรือกดไปเรื่อย

นานแล้วที่ไม่ได้รู้สึกตั้งใจ กับการถ่ายภาพ ขนาดนี้
มันอาจทำให้ ไม่สนุกเหมือนเคย
แต่ ละเอียดกับสิ่งที่มอง มากขึ้น