friday

วันสุดท้ายของปี 50

ตอนบ่าย เจ้าบ้านจะพาแขก (ไทย,ญี่ปุ่น) ไปเที่ยวตาดแส้
น้ำตกขึ้นชื่อ อีกแห่งของหลวงพระบาง
มีเวลาส่วนตัวช่วงเช้าเล็กน้อย เดินเล่นแถว ๆ เฮือนพัก
เห็นมีวัดเลยแวะเข้าไป มีฝรั่งกำลังถ่ายรูปวัด แล้วสักพักก็ขอถ่ายรูปพระ
ส่วนเรา ตามประสาสตรีไทย จะไปขอให้พระยืนนิ่งเพื่อถ่ายรูป ก็ดูอิหลักอิเหลื่อ
เลยได้แต่ภาพวัดมาเฉย ๆ เพิ่งมาอ่านเจอเมื่อวันก่อน ว่านั่นคือ วัดป่าไผ่
ที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง อันงดงาม

ตรงข้ามกับวัดป่าไผ่
ถ้าย้อนไปเมื่อปีที่แล้ว ยังเป็นอาคารรกร้าง แต่มีแววงามในอดีต
มาปีนี้ แทบต้องขยี้ตามองใหม่ หรือว่า อดีตอันรุ่งโรจน์ได้หวนกลับ
อาคารฝรั่งทรงเก่าสีเหลืองสวย สนามหญ้าเรียบเขียว ผ่านซุ้มเฟื่องฟ้าแดงสด
ไปยืนเมียง ๆ มอง ๆ แล้วตัดสินใจเดินเข้าไป
มีเจ้าหน้าที่ เป็นแม่หญิงลาว นั่งอยู่คนเดียว
ถามไถ่ได้ความว่า เป็นงานแสดงภาพถ่ายขาวดำ ของช่างภาพชาวฝรั่งเศส
โชคดีมาก เพราะวันนี้เป็นการแสดงงานวันสุดท้ายพอดี และปกติจะมีแค่ 2 ปีครั้ง
สูจิบัตรงาน (กระดาษอาร์ตมัน หนาประมาณนิตยสาร) ก็เหลือแค่ 2 เล่ม
ได้ครอบครองเล่มรองสุดท้ายไป ส่วนเล่มสุดท้ายโชคดีตกเป็นของเพื่อนสาวชาวลาว ที่ตามมาทัน

ภาพที่แสดง มีทั้งภาพถ่ายจากต่างประเทศ และภาพที่ถ่ายในลาว
ชมภาพไป ชมหน้าต่าง ประตู ของตึกไปด้วย
ซึ่งสถานภาพปัจจุบันคือ ศูนย์วัฒนธรรม ลาว-ฝรั่งเศส






ตอนนี้เริ่มชิน กับคำว่า นัดลาว หน่อย ๆ แล้ว
ที่จริง ก็ไม่ต่างกับคำว่า นัดไทย เท่าไหร่
กว่าจะเดินทางไปถึง ตาดแส้ แดดบ่ายแก่ ๆ ก็สะท้อนสายน้ำคานจนตาพร่า
สำหรับเรา ตาดแส้ ไม่ได้ชวนตื่นตามาก แต่สำหรับชาวต่างชาติอาจน่าพิสมัย
เพราะยอมฝ่าความหนาว ลงไปแหวกว่าย ก่อนจะมานั่งสั่นตากแดดอุ่น กันเป็นพัก ๆ

โปรแกรมตามใจเจ้าภาพ (จริง ๆ คือ ผู้ปกครองเจ้าภาพ) ต่อไป คือ ซาวน่า
ทั้งไทย ญี่ปุ่น ต่างพยักหน้าหงึกหงัก อยากไป (ญี่ปุ่น คงคิดถึงออนเซน)
ตอนแรกเข้าใจว่า คงเป็นซาวน่าที่ไม่แตกต่าง หรืออาจจะโอเรียลทอล กว่า
ปรากฎว่าเดากันผิดไปหลายขุม จัดเป็นสุดยอด อเมซซิ่งลาว ประจำทริปนี้






รถไปจอดหน้า อาคารไม้เก่า ที่หน้าตาเหมือนสถานีอนามัยไทย เมื่อหลายสิบปีก่อน
เดินขึ้นด้านบน สอบถาม ได้ความว่า เค้ามีผ้าซิ่น ผ้าโพกหัว ผ้าเช็ดตัวให้
เปลี่ยนเสื้อผ้า เก็บสัมภาระในล็อกเกอร์ไม้ แล้วเดินลงมาอาบน้ำด้านล่าง
(โอ้...ที่แปลว่า นุ่งกระโจมอก เดินลงมาด้านริมถนน อ้อมไปห้องน้ำด้านข้าง สวนกับผู้คน และผู้ชาย)
งานนี้ ญี่ปุ่นที่คุ้นกับการแก้ผ้าลงออนเซน ถึงกับอึ้ง แต่ก็เข้าเมืองตาหลิ่ว ตามกันไป

ห้องน้ำมี 4 ห้อง ยังไม่ถึงคิว ก็ยืนตากลมหนาวกันไป
โอ้...ต่อมา คือ ไม่มีน้ำอุ่น
(คนญี่ปุ่นปกติ จะอาบน้ำอุ่นถึงร้อน ส่วนคนไทยที่เคยอยู่ญี่ปุ่น ก็เผลอติดนิสัยนี้มาด้วย...)

แล้วก็พาเหรดขึ้นชั้นบน เตรียมตัวซาวน่า
เข้าไปถึงด้านใน ต้องร้อง โอ้...รอบที่ 3
ลานหน้าห้องซาวน่า มีแม่หญิง นุ่งกระโจมอก นั่งกันพรึ่บพรั่บ
และก็มี ชายชาวลาว ฝรั่ง ญี่ปุ่น นุ่งผ้าขาวม้าเปียกซก พรึ่บพรั่บ (แนบเนื้อ) พอกัน
ทุกคนหน้าแดง เหงื่อซก นั่งซดน้ำชา ที่ให้บริการฟรี
หรือชาวต่างชาติบางคน ก็ซดเบียร์ไล่เหงื่อ

เลยชวนกันจิบชาไล่ความเขิน กันก่อนเข้าห้อง
ระหว่างนั้น ประตูห้องฝ่ายหญิงก็ถูกเปิด
ก่อนจะเห็นว่าใครเดินออก จะเป็นภาพควันพวยพุ่งออกมา
ไม่ใช่ควันบางบาง แต่เป็นควันขาวขุ่น และกลิ่นอภิมหาสมุนไพร คลุ้งอวล
มองหน้ากันเล็กน้อย แต่มาถึงขนาดนี้ ยังไงก็ต้องลอง

ในห้องแคบแทบมองไม่เห็นหน้าใคร มีแต่ควันขาวเต็มไปหมด
เข้าไปถึง ต้องเรียกหากัน เพราะมองอะไรไม่เห็น
พอหย่อนก้นลงนั่งปุ้บ ก็จะได้พบกับความร้อนที่เหนือคำบรรยาย
ปรับอุณหภูมิ กันอยู่พักนึง ก็เริ่มทนได้ (สักระยะ)
มีคนเข้า ๆ ออก ๆ เกือบตลอด เพราะต้องออกไปนั่งพัก
ได้ยินเสียงผู้ชายญี่ปุ่น ในห้องข้าง ร้อง ๆ ว่า ร้อน ร้อน ร้อน เป็นระยะ
ที่จริง จุดที่เรานั่ง คือ ปากประตู ซึ่งเป็นจุดร้อนน้อยที่สุด
บางคนอยากสวยเร็ว ๆ ก็จะเข้าไปด้านใน บางคนก็ยืนตรงจุดที่ควันพวยพุ่งออกมา
มีรายการแข่งขันนั่งทน (ร้อน) ระหว่างเพื่อน เป็นที่สนุกสนาน

หลังจากเข้า ๆ ออก ๆ กันสอง สามครั้ง
หมู่เฮาก็กลับกันมา แบบหน้าแดงเรื่อ และกลิ่นขม ๆ ติดตัว
นัดนี้ ญี่ปุ่น เป็นฝ่ายพ่าย (เกมส์ทนร้อน) แก่ทีมไทยลาว


พระอาทิตย์สุดท้ายแห่งปี ลับฟ้าไปนานแล้ว
แต่ดวงดาวอีกล้านดวง ยังรอคอย เพราะราตรียังเยาว์นัก

 

edit @ 6 Feb 2008 21:30:29 by friday