friday

29  ธันวา  50

วันนี้มีงานแต่ง ถูกปลุกตั้งแต่ 6 โมงเช้า
แอบตื่นเต้นเล็กน้อย ไหนจะผู้คน ไหนจะพิธีกรรมที่ไม่เคยเห็น
เมื่อวาน แม่เพื่อนบอกจะหายืมชุด มาให้
ในงานช่วงเช้า ชาวลาว จะนุ่งซิ่น แล้วเบี่ยง ผ้าเบี่ยง
จะวัยสาว หรือแม่เฒ่า ไม่มีใครใส่ชุดสมัยใหม่กัน
(ปกติ ที่หลวงพระบาง คนรุ่นแม่ ๆ ขึ้นไป มักนุ่งซิ่นกันอยู่แล้ว)

ได้ชุดมาจากเพื่อนบ้าน ที่แม่เพื่อนเดาเอาว่า หุ่นใกล้เคียง
ปรากฎว่า พอดี พอดีมาก ๆ ใส่แล้วสง่างามเริด
เพราะนั่งงอตัวไม่ได้ แถมต้องแขม่วพุงตลอดเวลา (ยันบ่าย ๆ)
แอบอิจฉาชาวลาว เล็กน้อย ที่ยังอนุรักษ์นิยมกันอยู่
ทำให้ได้ใส่ชุดพื้นเมือง แบบไม่กลายเป็นตัวประหลาดไป
เหมือนกับคนญี่ปุ่น ที่ใส่กิโมโน เดินไปไหนต่อไหนก็ได้

พิธีช่วงเช้าเริ่มตอน 10 โมง
ไม่มีเสียงแห่ขันหมาก พิธีกรรมเริ่มแบบเรียบง่าย
ไม่มีพระสงฆ์ มีแต่ ผู้เฒ่า มาทำพิธีให้
มีนายอำเภอ มาประกาศความเป็นสามี ภรรยา
แสดงสินสอด แล้วทุกคนก็เวียนกันผูกข้อมือ
ตื่นเต้นอีกรอบ เพราะเคยแต่ผูกข้อมือ ตอนรับน้อง
เวลาผูก ต้องใช้ด้าย (เชือกฝ้าย) สีขาวเป็นคู่ ผูกไป ต้องให้พรไปด้วย
ผู้หลัก ผู้ใหญ่ แม่เฒ่า พ่อเฒ่า จะให้พรยาวมาก
บางคนก็ผูกแบงค์ ติดกับด้ายไปด้วย
แขกเหรื่อเวียนกันครบ
ผู้เฒ่า คนทำพิธี ก็ให้พรต่อ
เป็นภาษาลาวที่ยาวเหยียด และคล้องจอง
เหมือนเป็นบทกลอนไพเราะ และยาวนาน

จากนั้นก็ย้ายเข้าไปในห้องหอ
ที่เตียงถูกโรยด้วยกุหลาบเป็นรูปหัวใจเรียบร้อย
(คนปูเตียง เหมือนกับธรรมเนียมไทย แล้วบ่าวสาวต้องนอนเตียงนี้ 3 คืน)
ทำพิธีอีกเล็กน้อย ก็เป็นอันเสร็จสิ้น

แล้วถาดอาหาร ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
ข้าวเหนียว แจ่ว ลาบปลา ลาบหมู ต้มยำปลา ผักสด
แซ่บหลาย โดยเฉพาะแจ่ว (น้ำพริก) อร่อยจนหยุด ไม่ได้

หมดงานช่วงเช้า ฝ่ายเก็บล้าง ก็ล้างกันไป
แขกเหรื่อกลับ เจ้าภาพก็พักผ่อน
กระจายตัวกันไปหลับใหล

งานเลี้ยงตอนเย็น ตามบัตรเชิญเริ่มเวลาทุ่มนึง
แต่เค้าว่า นัดลาว กว่าแขกจะมาก็ สองทุ่ม
การแต่งกาย ถ้าเป็นเจ้าภาพต้องใส่ซิ่น เบี่ยงผ้า (เบี่ยง)
ส่วนแขกแต่งยังไงก็ได้

ฉันเตรียมชุดไปจากเมืองไทย เป็นเดรสสีแดง
ซึ่งเคยใส่ไปงานอื่นมาแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกผิดปกติ หรือว่าโป๊
แต่พอถึงตอนเดินเข้างานจริง ๆ
อืม....รู้สึกได้เลย ว่า มันลึกไปรึเปล่า (หว่า)
เลยเกิดอาการเสียเซลฟ์เล็กน้อย
ดีว่ามีผ้าคลุมไหล่ เลยเอามาพัน ๆ บัง ๆ ไว้
เป็นงานเลี้ยงโต๊ะจีน อาหารอร่อยตามเคย
แต่กินไม่ถนัด เพราะมัวแต่คอยจับผ้า ดึงหน้า ดึงหลัง

และเท่าที่เห็น ส่วนใหญ่ก็ใส่ซิ่นกัน แต่จะมีดีไซน์กว่างานเช้า
ท่อนบนจะเปรี้ยวกว่า เกาะอก สายเดี่ยว ผูกหลัง
แต่เป็นผ้าไหมทั้งหมด
แล้วก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนใส่กางเกงไป
ทุกคน เสื้อ ซิ่น หน้า ผม แต่งกันครบเซ็ท งดงาม

มีธรรมเนียมสำคัญอีกอย่าง
หลังจากกล่าวเปิดงานเรียบร้อย
บ่าวสาว ต้องฟ้อนรำเปิดฟลอร์
แล้วทั้งฝ่ายเจ้าภาพ และแขกเหรื่อ ก็ต้องออกไปร่วมฟ้อนรำด้วย
เป็นการให้เกียรติ และอวยพร ให้กับบ่าวสาว

งานนี้ ไม่ใช่ฉันคนเดียว ที่เพิ่งหัดฟ้อน เมื่อวาน
เจ้าสาว ก็เหมือนกัน เลยยังออกอาการแข็ง ๆ เกร็ง ๆ ผิดจังหวะ
ฟ้อนรำแบบลาว ดูเผิน ๆ ก็ไม่ต่างจากรำวงมากนัก
แต่เอาจริง ๆ ก็ยากเหมือนกัน
แล้วยังมีอีกหลายสเต็ป สำหรับเพลงเร็ว ๆ
ออกไปฟ้อน ไปแด้นซ์ ได้สักสองเพลง ก็เหงื่อซึมแล้ว
(ใครเคยไปหลวงพระบาง แล้วไปเธคดาวฟ้า คงเคยเห็น)

กินกันไป ยก (ชนแก้ว) กันไป ฟ้อนกันไป
สนุกสนาน ม่วนซื่น
โดยมี เบียร์ลาว เป็นผู้สนับสนุนหลักเช่นเคย...

edit @ 22 Jan 2008 01:01:29 by friday