friday

ตอนที่ขับรถออกจากบ้าน
ฉันยังคิดว่า ตัวเองกำลังจะไปเกาะสีชัง แทนเกาะเสม็ด
5 นาที ต่อมา เพื่อนที่ถูกฉันชวนกระทันหันโทรมาบอกว่า เปลี่ยนเป็นอาทิตย์หน้าได้ไหม...
1 อาทิตย์ที่ผ่านมา เป็นสัปดาห์แห่งรอคอย ท่ามกลางความเครียด
ทะเล ทะเล ทะเล เสม็ด เสม็ด เสม็ด ฉันจะไปว่ายน้ำ


กึ่งเสียใจ (ทีไม่มีเพื่อนไป)
กึ่งโล่งใจ (ถ้าไปคนเดียว ก็ไม่ต้องเปลี่ยนเป็นเกาะสีชัง)
บอกเพื่อนรักให้สบายใจว่า ไม่เป็นไร เราไปแถว ๆ นั้นแหละ


หายใจลึก ๆ ผสมปลอบใจตัวเอง ว่า คงไม่เป็นไร
เป็นตาย ร้าย ดี วันนี้ฉันต้องไปเสม็ดให้ได้


ไม่ใช่ว่า ไม่เคยไป...
เพียงแต่ ไม่เคยไปเกาะไหนบนโลกนี้ คนเดียว
แม้จะเดินทางเพียงลำพังอยู่บ่อยครั้ง ก็เถอะ
แล้วเหตุการณ์ค่อนข้างร้าย ไม่น่าไว้ใจ ตามเกาะของประเทศไทย
ที่เพื่อนฝูง หรือแม้แต่ตัวเอง เคยเจอมา ก็สร้างความหวาดหวั่น ไม่มั่นใจ


สุดท้ายสิ่งที่ยากที่สุดของการเดินทาง
ก็คือ การกำจัดความหวาดกลัวในใจ
แต่เมื่อได้ผ่านช่วงตัดสินใจแน่วแน่ไปแล้ว
ฉันก็พุ่งฉิว ดั่งลูกธนู ที่ถูกปล่อย
(รู้สึกแบบนี้ทุกครั้ง ที่ได้เดินทาง)


ฉันมีเวลาน้อยนิด เพียง 2 วันไม่เต็ม
ออกจากบ้านก็ 11 โมงกว่า แล้ว เพราะมัวแต่คิดวกวน
รถเริ่มติดตั้งแต่ ลงทางด่วนบูรพาวิถี
เส้นบายพาส ที่ฉันไม่ได้ผ่านมานานปี
กำลังสร้างถนน สร้างสะพานข้ามแยก
ไม่น่าเชื่อ เวลาผ่านมา 10 ปี ตั้งแต่ฉันทำงานอยู่ระยอง
ถนนเส้นนี้ ยังไม่เสร็จเรียบร้อย สักที
หลงทาง จะไปออกแหลมฉบัง ต้องวกกลับ
ไม่รู้ว่า ตัวเองเป็นคนมุ่งมั่น หรือ ดื้อด้าน กันแน่
เพื่อน ที่พัก วงเหล้า ที่ศรีราชาเย็นวันเสาร์ ก็รออยู่
...เพียงฉันปล่อยเลยตามเลย ไม่ย้อนคืนทางเดิม


ในที่สุด อีก 10 นาที บ่าย 3 โมง
ฉันก็มาจอดรถ ที่ท่าเรือนวลทิพย์
แบกข้าวของ ลนลาน ไปลงเรือเที่ยว 3 โมงได้หวุดหวิด


ท้องฟ้าตอนนั้น ดูสดใส แม้จะมีเมฆบ้าง
เรือล่องคลื่น ไปเรื่อย ๆ
ปล่อยใจไปตามจังหวะคลื่น
เป็นหนึ่งเดียวกัน ทะเล ท้องฟ้า คลื่น ลม และฉัน


เวลาอยู่กลางทะเล
ฉันจะชอบฮัมเพลงนี้
ทะเล..นั้นเป็นเหมือนถิ่น ของเรา..
จะขอเฝ้า ตราบจนชีวิตเราสิ้น....
ฉันว่ายน้ำได้แค่ สระว่ายน้ำแนวขวาง
แนวยาวของสระ ฉันว่ายไม่เคยถึง
แต่ก็มั่นใจลึก ๆ ว่า จะไม่จมน้ำตาย
เพราะรู้สึกทุกครั้งที่อยู่กลางทะเลว่า ฉันอยู่ใกล้ ๆ ตา
ตา เป็นทหารเรือ ตา ตายตั้งแต่แม่ฉันยังเด็ก
ถึงไม่เคยเจอกัน แต่ทุกครั้งฉันรู้สึกว่า เราเชิ่อมถึงกันได้ที่ทะเล






บ่าย 4 โมงเศษ ที่อ่าววงเดือน
แดดกำลังสวย ทรายกำลังอุ่น
ถามทางไปอ่าวแสงเทียนอีกที จาก เจ้าหน้าที่ป่าไม้ และคนขายของ
หันหน้าเข้าวงเดือน แล้วเลี้ยวซ้ายสุดหาด ข้ามเขา
ก็จะเจอ อ่าวแสงเทียน


เดินเล่น กินข้าวเย็น พอเข้าห้องพัก ฝนก็ตก
ได้มีเวลาหลับระหว่างรอฝนหยุด
คืนนี้ บอก น้องที่ Horizons ว่า จะแวะไป
ช่วงเย็น น้องเค้า ให้ช่วยเขียนกระดานดำให้
เค้าบอกว่า เห็นสะพายกล้อง มาคนเดียว ต้องอาร์ตแน่ หุหุ เลยไหว้วานซะ
เขียนเสร็จ น้องเค้าตอบแทนด้วย น้ำส้ม กับแซนด์วิช อร่อยมาก ๆ
มิตรภาพ เกิดขึ้นกันง่าย ๆ ในบางที


2 ทุ่ม ไปถึง Horizons
น้องชวนให้นั่งด้วยกัน ที่เคาน์เตอร์บาร์ คงกลัวจะเหงา
แต่ก็ขอตัว เพราะห้องพักไม่ได้วิวทะเล
เวลาน้อย อยากดูทะเลให้นานที่สุด
ปลีกตัวไปนั่งเก้าอี้ผ้าใบ ริมหาดหิน


สักพัก ฟ้าเริ่มเปิด แสงนวลค่อย ๆ โผล่ในม่านเมฆ
ทะเลที่มืดมิดในตอนแรก เริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย
แล้วเมฆก็แยกย้าย เผยพระจันทร์ที่เว้าไปเล็กน้อย
ผืนน้ำกลายเป็นสีเงินยวง ระยิบระยับ เห็นเงาเรือลำเล็ก ลอยเคลื่อน
ถ้ามี ปลาโลมา กระโดดขึ้นมาสัก 2 ตัว คงนึกว่า กำลังดูหนังดิสนีย์


ขณะนั้น นั่นเอง
ที่ความสุขเอ่อล้น สุขที่สงบ ลึกจากใจ
สุขจนต้องยิ้มกับตัวเอง ยิ้มให้ทะเล
เกินคาดฝันไปมาก....
ที่มาทะเลคนเดียว แล้วฉันยังยิ้มกับตัวเองได้แบบนี้
สุขจนคิดถึงใครบางคน และอยากบอกให้รู้



วันรุ่งขึ้น ตื่นสายนิดหน่อย
เดินกลับมากินอาหารเช้าที่ ร้านเดิม
ได้ว่ายน้ำทะเล สวย ใส สมใจ
ร่ำลา น้องที่ร้าน อวยพรให้ร้านอยู่ได้ด้วยดี
คราวหน้า จะมาใหม่


ถึงจะไม่มีใครมาด้วย
ก็ไม่ต้องหวั่นใจอีกต่อไป
กำแพงแห่งความกลัว
ถูกทุบทำลายไปแล้ว


เดินทางคนเดียวควรระวังและเตรียมตัว
แต่อย่าปล่อยให้ความหวาดกลัว
เหนี่ยวเราไว้ ไม่ให้ก้าวไป...




p>

เปิดเพลงนี้ ดัง ๆ ตอนขับรถ นึกถึงทะเลที่เบื้องหน้า และเบื้องหลัง



คืนนี้ปิดคอมฯ ไปแล้ว ก่อนนอนหยิบ vespa diary ของ เฮ้า มาอ่าน
อ่านจบแค่คำนำ ก็ต้องลุกขึ้นมาเปิดคอมฯ อีกรอบ
เป็นหนังสือที่สร้างบันดาลใจให้ ตั้งแต่ยังไม่ได้อ่าน...
ยังไงก็ขอบคุณ...

edit @ 27 Nov 2007 00:54:55 by friday