1 ปี ที่แล้ว

ค่ำคืนนี้ เร่งรีบ ซ้อนมอเตอร์ไซล์ไปอาเขต
รถทัวร์ วีไอพี เชียงใหม่ - เลย
ใกล้ถึงเวลาออกเต็มที
มีเวลาหายใจหายคอเล็กน้อย
ตอนนั่งแปะลงบนเบาะวีไอพี
ที่ค้นพบว่า ปรับได้เพียงน้อยนิด

แอร์บนรถหนาวจัด
รถแวะจอดรับคนที่ ลำพูน ลำปาง
เที่ยงคืนกว่า ที่ปั๊มน้ำมัน คนขับประกาศว่า ไม่แวะกินข้าวนะครับ เสียเวลา
หลับ ๆ ตื่น ๆ ตีสาม มองออกไป เจอป้ายด่านซ้าย
ตื่นเต้นผสมตกใจ เข้า จ.เลย แล้ว...
ตี 4 ครึ่ง ก็ถึง ท่ารถประจำจังหวัดเลย
อากาศหนาว ไม่ยิ่งหย่อนกว่าบนรถ
สอบถามจากประชาสัมพันธ์ จึงรู้ว่า รถกรุงเทพ เชียงคาน ออกไปแล้ว
รอบต่อไป คือ รถสองแถว เที่ยวแรก ของเช้านี้
"เดี๋ยวมาแล้วจะบอกครับ" ประชาสัมพันธ์ใจดี บอก

นั่งหนาว ๆ เตรียมมาแค่แจ็กเก็ต เพราะเชียงใหม่แค่เย็น ๆ
ไม่นึกว่า ที่นี่ จะยังเย็นกว่า เชียงใหม่หลายองศา

บนรถสองแถว ที่ความเร็วประมาณ 20 กม./ชั่วโมง
คนขับให้ไปนั่งด้านหน้า เพราะข้างหลังหนาวกว่านัก
ฟ้าค่อยสว่าง ๆ เริ่มมองเห็น หมอกลอยเรี่ยทุ่งนา และทิวเขา
ผู้โดยสาร รถเที่ยวแรก ส่วนใหญ่เป็นพระสงฆ์
มีครูสาววัยกลางคน มาขอนั่งเบียดกันหนาว ด้านหน้า
หลับ ๆ ... และตื่นจากเสียงโทรศัพท์ หลายสาย
รวมถึงโทรศัพท์จากมิตร ที่รออยู่ ไถ่ถามว่าถึงไหน







ที่ลานจอดรถสองแถว
ยืนหมุนอยู่ 5 นาที เธอก็มาถึงด้วยจักรยาน
"จะให้เราซ้อน จริง ๆ หรอ เดินไปก็ได้"
"ขึ้นมาเลย" เธอบอก
แอบกลัวอยู่ในใจ จะไหวไหม กระเป๋าอีก คนอีก
กรี้ดด น้อย ๆ ตอนขึ้นเนิน แต่สุดท้าย เธอก็พามาถึงริมโขง

แม่น้ำโขง ยามเช้า สายหมอก ควันไฟจากฝั่งลาว
ดอกไม้ริมตลิ่ง เงียบสงบ และสดชื่น

นี่เป็นเชียงคาน ครั้งที่...
แต่เป็นครั้งแรก ที่ได้มา หลังจากเธอย้ายตัวเองจากอำเภอฮิต ของแม่ฮ่องสอน
เราเจอกัน เป็นครั้งที่... เกินจะนับ
ปลายเดือนก่อน เพิ่งจะกินข้าวกันที่กรุงเทพ
เธอบอกว่า ย้ายร้านแล้ว รู้สึกสำนึกผิด ที่ไม่ไปสักที ทั้งที่เธอชวนหลายครั้ง







เช้านั้น เราซ้อนจักรยาน วนไปวนมาหลายที่ กว่าจะได้เข้าที่พัก
แล้วฉันก็หลับใหลอีกหลายพัก ทดเวลาบนรถทัวร์
บ่าย ๆ เธอมาพาไปกินข้าว ไปร้านของเธอ
ร้านที่เล็กที่สุดในเชียงคาน ขณะนั้น
ร้านเธอ น่ารัก แชนเดอเลีย ช่อเดิม ยังคงติดตาม โยกย้าย
ภาพถ่าย โปสการ์ด ที่ไม่ได้เห็นมานาน

ริมโขง แดดจ้า เราเริ่มล้าจากการตื่นเช้า
เธอชวนลงไปแพ ที่บอกว่า รู้จักกับเจ้าของ
ไม่มีใครอยู่ที่นั่น มีเพียงสายน้ำ สายลมอ่อน ๆ
เรานอนอ่านหนังสือ แล้วก็ต่างหลับไป...
ฉันตื่น เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีใครมา
นิ่งๆ กับตัวเอง มองน้ำ วินาทีนั้น ที่รู้สึกว่า โลกช่างสงบสุข อะไรเช่นนี้
ชีวิตง่าย ๆ ก็ได้ ทำไมต้องยาก

อาจเป็นวินาที นั้นรึเปล่า...
โดยไม่รู้ตัว
เวลาได้เดินทางมาถึง จุดของมัน
เข็มสั้น มาพบ กับเข็มยาว
.....







วันนี้ครบรอบ 1 ปี
ที่ฉันเดินทางไปหาเธอ
โดยไม่ตั้งใจ ฉันไม่รู้หรอก ว่าความรู้สึกจะเปลี่ยน
โดยไม่รู้ตัว ที่เธอซึมเข้ามา ในใจ
ฉันอยากจะบันทึก มันไว้ เรื่องราวก่อนหน้า วินาที นั้น



*แรงบันดาลใจ ส่วนหนึ่งคือ วันนี้ อีกส่วนคือ เพลงนาฬิกา ของ ปลานิลเต็มบ้าน